‘Calamiteitendienst De ontzorgers BV, voor al uw problemen met dieren spreekt u met Geurt van Gieren! Nee, niet met Harry, die is ziek. Wortelrot of zo, erg besmettelijk. Maar u spreekt absoluut met uw specialist faunabeheer. In servicevoertuig dertien. Ik heb vandaag de calamiteitentelefoon. Of het schikt? Dat niet, maar dat doet het nooit, dus zegt u het maar. Ja, ze houden van korte lijntjes bij onze centrale. Vooral tegen lunchtijd staat de hele rotzooi doorgeschakeld. (Knal- en Star Wars-geluiden, enig gekerm.) Wacht even, want ik taser geloof ik net een boswachter. Kees! Kees! Trek die elektroden er even uit voor iemand het ziet. Statiegeld, dat ook.’

‘Bellen en zwijnenbeheer gaan slecht samen, dat zie je maar weer. Maar wat zei u? Of we ook advies geven. Zeker, daar hebben we onze telefonische helpdesk voor. Wolven, hout- en paalworm, rupsen, hoofd- en schaamluizen, bejaarden, zegt u maar waar u last van heeft. Maar u zit nu dus direct bij de calamiteitendienst en wij opereren in het aanpakstadium; er wordt al meer dan genoeg geleuterd. Als u graag leutert, verbind ik u door met de helpdesk.’

‘O, die had u al gesproken. Geknipt en geföhnd. Laat me raden: Tessa. Zie je wel. Sorry hoor; ik zet u even op de luidspreker, want ik probeer tussendoor ook nog iets aan faunabeheer te doen. Core business gaat voor en die boswachter hier steekt ook al geen poot uit. Ja, we doen ook biologische agentia. Plaagdieren. Grof wild als special, beschermd of niet. Drukte alom, maar we proberen de lol erin te houden.’

‘Taakroulatie betekent hier dat elke werknemer álles doet, dus het ene moment sta je koeien uit de sloot te trekken en het andere moment bellen ze je voor processierupsen in de cactuskas of woelmuizen onder het parket. Of teken in nestkasten, om het even actueel te houden, want daar rukten we voor uit. Dat zwartwild kwam tussendoor, maar er stond een boswachter in mijn schootsveld. Heel onverstandig, zo zonder signaalhesje.’

‘Maar goed. Het sterft hier inderdaad van de teken en dat stukje van ons takenpakket – het tekenpakket, haha – heeft Kees nog niet helemaal onder de knie. Emergency Kees, met zijn sprokkelcontract. En zijn afstand tot de arbeidsmarkt. Die we liever niet nóg groter laten worden. Ik moet dus even ingrijpen, want ik ben ook mentor van Kees en hij zit nu met zijn klavieren in de la met tasers.’

Achtergrond: ‘Nee Kees, niet met de taser op de teken, die worden geláserd. Met de l van leuter, snap je? Scheelt maar één letter maar wel een paarhonderd euro. Schrijf op: tasers voor grote zoogdieren en overspannen boswachters, lasers voor plaagdieren en insecten. Of in de lage stand om kraaien en duiven te verjagen. Niet vergeten: lage stand. En zet je laserbril op, de volgende keer dat je in de straal kijkt. Voor zwijnen, bevers en steenmarters moet je Harry even vragen, want daar mogen we eigenlijk niks mee, behalve dan per ongeluk met de crashtender of zo. Dan heet het gewoon nevenschade. Hangjongeren net zo. Nee, dát niet opschrijven. Staat ook niet in het handboek faunabeheer.’

‘Ja, daar ben ik weer. Als u nog meer advies wilt verbind ik u even door, want ons systeem van korte lijntjes is wel een goed idee, maar in de praktijk kleven er bezwaren aan. Wacht even, ik heb een wisselgesprek.’

‘Nee, ik hoef geen Chinees en ook geen hete date, Harry. Dat hebben we eergisteren gedaan en je ziet wat ervan komt. Jij zit ziek thuis terwijl ons verzuim de pot uit kookt. En ik zit nu alleen met Kees en ik zoek al de hele ochtend naar een Dixi. Nou, Tessa. Welke Tessa? O, van het lab. Zeg dan meteen Tessa-drie, want aan de helpdesk zitten er ook twee. Of ze staan weer te roken, want ik krijg jou direct op mijn oor. Waarom belt het lab eigenlijk niet gewoon rechtstreeks met de calamiteitenlijn, net als anders?’

‘Aha, voicemail… Ja, ik ben voortdurend in gesprek. Ik ruim vanmiddag nog een zootje blinde vinken met papegaaienziekte en Gerrit staat met de twaalf vast bij een lekke giertank. Of ik even een sleepje geef. Terwijl ik teken loop te laseren op weg naar de Dixi zeker. En ik zei nog tegen Tessa – een of twee ¬– dat we geen agrarische ontzorgingsklussen meer moeten aannemen tot de Unimog klaar is. SV 1 tot en met 11 hebben we na drie jaar mogen afschrijven omdat we ze in de ammoniak blijven parkeren. En die Opels hebben geen aftak-as en geen vierwielaandrijving. En de mijne geen trekhaak meer. Maar onze directie komt met leuterverhalen over investeringen in activa die moeite hebben om onze marktpenetratie bij te houden. Koop er gewoon een Unimog bij en pak Gerrit zijn rijbewijs af, dan komt het dik in orde.’

‘Maar even kort, want er hangt een klant en Kees is met de laser aan het stunten. In de hoge stand. Straks hebben we allemaal brandgaten in de dertien. De enige zonder trekhaak, want die hangt nog aan de vuilwaterpomp, met dank aan de laatste die er met zijn vlerken aan zat. Ik vraag al een tijdje om een instructiekaart. Eerst de strontpomp van de trekhaak en dan de trekhaak pas van de wagen, niet andersom. Maar Gerrit was vast de sleutel van het disselslot weer kwijt.’

‘Kees! Kees, wat g… Je gelooft het toch niet hè? Kees staat hier zijn naam op de bus te branden, over onze bedrijfsnaam heen. Alleen de eerste letter nog, maar wat er nu staat is een fijne binnenkomer. Kees! Je gaat dat zelf aan de baas uitleggen, ja?’

‘Nou, ben ik weer. Wat had Tessa met de klamme handjes? De analyses van gisteren. Salmonella? Het lijkt wel of ze het zelf aan hun vingers hebben. En legionella in het leidingwater. Gaat lekker in het AZC. Beetje vaker douchen, dan stroomt de boel eens door. Maar ja, doorstromen doet het nergens, alleen bij het personeel. Ze zijn daar de hele tijd tenten aan het bouwen en weer aan het afbreken. Slappe patat met kouwe spruitjes aan het uitdelen aan Afrikanen. Geen PFAS deze keer? Of hebben ze daar niet op gemeten? Niet de opdracht. Wat een meevaller. Ik ga het doorgeven en sorry dat jij Tessa moest afvangen. We bellen. Of nee, ik stuur wel een Appje. Of een fax. In de pruimentijd.’

‘Ja daar ben ik weer. Harry? O. Verkeerde wissel, sorry. Vergeet maar wat u zo-even meekreeg. Ik dacht al dat er iemand was zoekgeraakt in de epidemiologische driehoek. Het heerst weer, ook al zitten we op de langste dag van het jaar. Maar geen zoönose is ons vreemd; bel De ontzorgers. Afijn, dat deed u al. Wat zegt u? Problemen met uw kinderopvang in de vakantie. En u dacht, ik bel gewoon even de calamiteitendienst van De ontzorgers, voor al mijn problemen? Onze facilitaire mogelijkheden zijn momenteel beperkt vanwege de ophokplicht voor pluimvee, anders hadden we wat ruimte. Volgend jaar geef ik u meer kans. Optie twee is het probleem bij de bron aanpakken, met het risico dat we onszelf in de voet schieten.’ (luide zucht)

‘Ik ga nu proberen u door te verbinden met Tessa, maar de kans is bijzonder groot dat dat misgaat. Dan moet u maar even opnieuw bellen, of wachten tot Tessa terugbelt. Ik zou zeggen: kinderen in de caravan opsluiten en zelf in een tentje slapen. Caravan regelmatig ventileren en de deur gesloten houden. Niet teveel water geven want dan gaat de boel schimmelen.’

‘De factuur voor het advies vindt u in de mail, referentie Geurt van Gieren.
Fijne vakantie namens De ontzorgers!’
(op de achtergrond meer Star Wars-geluiden)