Wil ik iets met u delen? Ik wil heel veel delen maar de halve wereld deelt al met de helft van de andere helft en verdeelt daarmee alle overigen inclusief zichzelf. En heeft dat zojuist ook plechtig afgesproken en met klaroengeschal en stempels bekrachtigd in Sharm el Sheikh, waar de aanwezigen op hun tandvlees een mislukt akkoord tot stand brachten over compensatie van de noodlottige gevolgen van onze klimaatbestrijding.

Compensátie! Het is de betaling voor de vuurwerkvergunning die (uiteraard onder streng toezicht) het einde der tijden inluidt. De aflaat die de katholiek weer een schone lei verschaft en ruim baan biedt aan nieuwe zonden. En een ruimhartige voortzetting van de oude. Het rampenfonds zal de armen der aarde in staat stellen nog even mee te feesten. Want er valt nog wat in te halen qua klimaatverratsmodering.

Doe effe normaal! (een advies dat mij mijn hele leven al wordt toegeroepen). Compensatie is nóg erger dan de slechtste reparatiestrategie. Het is laat-maar-ploffen en na ons de zondvloed met een biertje erbij op kosten van de baas. Wij betalen wel voor de schade, maar laat ons alstublieft nog effe lekker doorgaan met het veroorzaken ervan. Eerlijk en met ons allen, want uitsluitend ónder de evenaar je laarzen aan en factor vijftig smeren zou niet netjes zijn. Bovendien wakkert het de migratie aan.

Ons heilige arbeidshygiënische grondprincipe wil eerstens aan de bron fröbelen, daarna zeg maar wat dijkjes bouwen en, als er helemaal niets meer te redden valt, ons in het duikpak hijsen. En zelfs over dat duikpak is niks komma noppes afgesproken in Sharm el Sheikh. Anderhalve graad blijft het streven, maar geen resultaatverplichting en geen idee wat we daartoe allemaal gaan laten. We gaan meteen over tot het debat over smartengeld omdat we al dat andere niet geregeld krijgen. Lastig, complex, even over nadenken, eerst nog een overgangsregelingetje, toch? Gooi nog maar een blokje op het vuur want we zijn verzekerd, nietwaar? Buurman, ik zet even je tuin onder water; stuur maar een tikkie. De schade wel even goed onderbouwen hè, want ik ben Sinterklaas niet.

Intussen schieten Igor en Oleg met de laatste munitie van hun T-90 boordkanon nog wat gaatjes in een kerncentrale, vaart Pjotr zijn antieke olietanker met zware metalen in de stookolietank niet meer rechtstreeks, maar via China en India naar Rotterdam en spuiten Boris en Lev ergens boven Sint Petersburg nog wat aardgas de atmosfeer in. Affakkelen zou een factor honderd schelen in de klimaatschade, maar de methaanconcentraties aan de Finse grens zijn al zó hoog dat er zelfs geen dronken Rus meer te vinden is die de flare nog durft te ontsteken. En het is toch altijd fijn om de wereld een Russisch poepje te kunnen laten ruiken. Kijk mamma; zónder handen!

Terwijl in Wijk aan Zee mamma kijkt hoeveel keer de thermostaat nog een graadje lager kan stookt Moskou zijn gebouwen op tot dertig graden en wordt de temperatuur naar draaglijke waarden geregeld met de schuifdeuren van het balkon. De Rus is niet van de zuunige, zo weet ik uit ervaring, sinds ik ooit witbrood met kaviaar kreeg van ene Maksim. Dat was geen theelepeltjeswerk: met eetlepels tegelijk schepte Maksim het zoutige spul uit grote weckpotten (консервные банки).

Ierland stookt inmiddels louter turf, Duitsland denkt na over bruinkool en China had sowieso al weinig met gas, zelfs niet als het gratis uit Rusland komt. Nee; lekker eigen steenkooltjes stoken in de elektriciteitscentrales. En slimme meters hebben ze in China niet. Ze hebben er helemáál geen meters, alleen wat snoerwerk dat ergens in een paal op straat aan elkaar geknoopt zit met een kastje ertussen waarin iets zit dat op een zekering lijkt. Permanent tot de afgezekerde waarde belasten is het devies, anders moet het technische mannetje met de houten ladder weer komen opdraven om de zekering te shunten met ijzerdraad of aluminiumfolie, wat in elk geval stukken veiliger is dan het inbrengen van een roestige spijker. Wee de Chinese particulier die het – bijvoorbeeld wegens een Covid-19-lockdown – zelf probeert, want Xi is niet gediend van eigen initiatief in zijn People’s Republic. Zo weten nu ook de lasser die een kledingatelier affakkelde, net als de groepsleider der lassers, diens chef, het blokhoofd, de voorzitter van het sociaal buurtcomité en de uitbater van de afgebrande fabriek. Allen zijn reeds opgeroepen om zich te melden voor de VCA-cursus in het heropvoedingskamp, all-in met onbeperkt herkansen voor het voorleesexamen in het Oeigoerse dialect.

Tussen de regels van alle goedbedoelde rapporten, onderzoeken, presentaties en concept-akkoorden door snappen de meeste aanwezigen in Sharm el Sheikh wel dat hun duikpak al klaarligt, want aan de rest komen we helaas niet meer toe wegens andere prioriteiten. Hopelijk gaan de miljarden inderdaad naar gouden snorkels, zodat de begunstigden nog ergens onder water de kraan kunnen vinden. Want wij doen het niet. Wij boeken nog een vakantietje-nu-het-nog-kan, misschien wel naar Sharm el Sheikh. Het schijnt er lekker warm te zijn, maar het stikt er van de haaien. Dááhaarrheen, leiheidt de wèèèg, die wij moeeehhten gaan…   
Enkele zojuist aangehaalde ‘andere prioriteiten’, veelal van economische aard:
- We doen alleen overdag het licht aan om de spits op de energierotonde te mijden.
- De door een tekort aan gecertificeerde installateurs uitgestelde Gasketelwet moet er met absolute voorrang doorheen want zelfs de gasprijs blijkt geen rem te vormen op de behoefte aan ontploffingen.
- Onderwijzenden en zorgverleners moeten allemaal zesendertig uur per week gaan werken mét bonus want onze jeugd wil liever korter werken en studeert dus door, zodat er een enorm overschot aan theoretisch geschoolden zonder perspectief dreigt.
- Enz. enz.

Sinds mbo’ers student heten raken ze geen waterpomptang of incontinentieluier meer aan. Veiligheidskundigen op toekomstige werkvloeren hoeven zich daardoor alleen nog te bekommeren om grensoverschrijdende gedragingen, want grenzen overschrijden blijkt ook in deeltijd haalbaar. En je hoeft er je handen niet voor vuil te maken.

Dat alles leidt mij, voordat ik weer iets nuttigs ga doen, naar een welgemeende felicitatie: Onze Daan, hooggewaardeerde en hoogedelgestrenge collega-columnist/luitenant-kolonel o.i.d. v/h baccalaureus, nu MSc cum gloriae in excelsis hominem en op afzienbare termijn tevens gepromoveerd – kortom alles wat ik altijd had willen zijn en nooit zal worden – heeft succesvol geïnvesteerd in een zwaarder hoofd, zodat hij niet langer de piemel achterna hoeft. Want aangezien de piemel op onze werkvloeren, niet in de laatste plaats die van de krijgsmacht, de zelden onderkende root cause van arbeidsongevallen en grensverleggend gedrag is, kan dat alleen maar worden toegejuicht. Bravo Daan! Laat ons bidden dat we met onze topzware hoofden en de piemel binnen de broek de wereldwijde ecotransitie naar een nieuw, breedgedragen evenwicht leiden. En als de piemel tóch uit de broek moet, bijvoorbeeld na een biertje in Sharm el Sheikh: éérst een LMRA doen en een werkvergunning halen bij Flip.

Met – zoals altijd – zonnige groeten van jullie: Flip de Reede.