Aan de receptiebalie van de tandheelkundige kliniek.

Flip (FdR): ‘Doet hij het niet?’

Jongedame van de receptie (D): ‘Wat niet?’

FdR: ‘Dat touchding bij de entree.’

D: ‘O, de aanmeldterminal. Nee, die is stuk.’

FdR: ‘Aha. Ik stond te swipen en te tikken maar ik zag alleen een cursor. Verder blijft het scherm zwart.’

D: ‘Ja, dat is al gemeld.’

FdR: ‘Persoonlijk zou ik er een memo op plakken. ‘Defect’.’

D: ‘Daar hebben we helaas geen tijd voor.’

FdR: ‘Ik zie daar uw memoblocnote, met zelfklevende blaadjes. Als u ‘defect’ schrijft, dan plak ik ‘m erop, goed?’

D: ‘Nee, dat hoeft niet. Had u een afspraak?’

FdR: ‘Er staat anders al een hele rij ouden van dagen om de hoek, in complete verwarring.’

D: ‘Die melden zich vanzelf… Geboortedatum?’

FdR: ‘Maar…’

D (met zucht): ‘Uw geboortedatum alstublieft.’

Ik staak mijn strijd voor de stroomlijning van de back-upprocessen. Als het stuk is dan is dat kennelijk schuld noch zorg van de receptie van de tandartskliniek. Het herstel is dus ook niet haar verantwoordelijkheid (net als het bijvullen van de koffieautomaat en de kindergrabbelton in de gezinswachtruimte). Gen Z heeft al genoeg aan haar hoofd, zoals het verwerken van de klimaatramp en het beheersen van de bijbehorende stress, die vervelend genoeg slechts bezworen kan worden met verre vliegreizen.

De geboortedatum van mijn tandarts ligt vóór de mijne. Desondanks boort hij stug door. Ooit was hij zelfstandig boorling en aangenaam in de omgang, maar toen de eisen aan de administratieve nevenprocessen die aan het boorwerk overstegen trad hij toe tot een maatschap. Hij deed afstand van de administratie, trok duidelijke grenzen. Zijn maatschap ging op in een groter collectief, dat meermaals werd overgenomen. Inmiddels werkt hij in loondienst voor een bijna-multinational tussen voortdurend roulerende Roemeense, Bulgaarse, Poolse en Perzische collega’s. Dat de aanmeldterminal stuk is, is niet meer zijn probleem.

Toch kan hij zich niet geheel onttrekken aan de dwingende structuren die hij ooit zo opgelucht over de schutting wierp. Ergens in de tandheelkundige zorgorganisatie die hem op de loonlijst heeft staan heeft een manager geopperd dat er te veel tijd verloren gaat aan niet-declareerbare processen. ChatGPT is geraadpleegd, zoals te doen gebruikelijk bij elke intellectuele inspanning. Chat bedacht in anderhalve seconde dat spraakgestuurd rapporteren dertig procent tijdwinst zou opleveren en raadde headsets en kostbare software aan voor geautomatiseerde SOEP-rapportage, dé panacee voor de overbelaste zorgsector. Cloud-based software, met wat fijne PHP-routines in de gebruiksvriendelijke webpresentatie, uiteraard fail-safe gehost op Amerikaanse servers.

Mijn tandarts spreekt nu niet meer tegen zijn assistente of tegen mij maar zit tijdens het beoordelen van de röntgenbeelden van mijn ivoren ruïnes in een piepklein stengeltje te mompelen, ergens half achter zijn gelaatsmasker. Het stengeltje moet behalve zijn potjeslatijn-jargon ook Pools, Bulgaars en Farsi beheersen; het is een wonder.

‘Drie zes occlusaal cariës, cavitatie tot in dentine. Percussie negatief, koude vitaal, niet napijnend. Besproken en besloten tot composietrestauratie onder lokale anesthesie. Cariës excaveren, adhesief verwerken, composiet aanbrengen. Occlusie checken. Patiënt geïnstrueerd, reguliere recall.’

Flip tegen zijn tandarts (TP): ‘Ik mag terugkomen voor een fijne boring?’

TP: ’Jazeker, gezellig.’

FdR: ‘Vanwege onze gesprekken bedoel je. Gaat lekker; jij met je koptelefoon aan je scherm, ik achterover met al die spullen in mijn mond. Ik kan je nog net vertellen dat er eigenlijk een memootje op jullie aanmeldterminal moet. Gelukkig zijn de systemen hier minder verknoopt dan bij Albert Heijn en net zo stabiel als MijnOverheid.’

TP zucht slechts en klikt een paar keer op zijn oor, waar kennelijk een bedieningsfunctie van de rapportagesoftware verborgen zit.

FdR: ‘Vakantieplannen?’

TP, opverend: ‘Drie weken Rhodos. Ik kan niet wachten om dat ding hier (TP wijst op de microfoon) af te zetten, want hij doet nooit wat ik wil.’

FdR: ‘Zo erg is het dus al. Ik hoop dat je na Rhodos nog wat wilt boren en kleien aan mijn functionele elementen.’

TP: ‘Ik ga eerst wat defect-memo’s plakken. Een in de hal op de terminal, dan op Danique (van de receptie), een op mijn headset en als ik nog terugkom van Rhodos misschien ook op mezelf. Jouw elektronisch dossier kan zó door naar Kamil, Georgi of Maryam, instant vertaald. Als het dan weer werkt, tenminste.’