Het toch ludiek bedoelde inkijkje in de vergaderpraktijken ter redactie van DVK (zie Flip oktober) viel slecht. Niet bij mijn fan, want zij vindt alles leuk en leest mijn columns – hoe slecht ze ook zijn – tot en met

de laatste ranzige punt. En dan nog eens achterstevoren.

Nee, het was collega Speetjens die onvermoed krachtig uit zijn krijgsmachtgroene slof schoot omdat ik zijn tijdverdrijf hilariseerde. Terwijl ik het juist toejuich dat veiligheidskundigen zoals Speetjens hun tijd besteden aan de aansturing van zaken met een geringe impact op de samenleving. Zoals LARP-toneelstukjes op een vochtige Drentse hei. Eindelijk een veiligheidskundige in de zo begeerde regierol. Wat er geregisseerd wordt bij het larpen is doorgaans een veldslag of bloederige twist waarbij vele dodelijke slachtoffers te betreuren zijn. Hoe meer hoe beter, vooral bij Speetjens. Het is alleen jammer voor de acteurs die al bij de eerste charge conform draaiboek eindigen aan een plastic zwaard of geacht worden theatraal neer te vallen als er een piepschuimen kanonskogel overzwabbert.

Het heroïsch sneuvelen is best lastig, vooral als het er een beetje realistisch uit moet zien. Het slachtoffer moet na het ineen zijgen geduldig blijven liggen, ook als zijn (soms haar) kostuum zich na het sneuvelen volzuigt met Drentse modder vol vieze beestjes met een ferme eetlust. Oefening baart kunst en de ambachtelijke vaardigheid van het onbeweeglijk liggen* kan nog van pas komen als we na decennia van desktop-risicomodellering eensklaps de dijken moeten verhogen.

LARP’ers zijn doorgaans geen acteurs van lotuskaliber, want om de haverklap staat er een lijk op om een bril, een gebit of een plastic zwaard veilig te stellen. Hier en daar moet een afgerukt ledemaat worden herschikt voor een foto. Verder moet de smartphone nog even op de trilstand gezet (als lijk moet je bereikbaar zijn, maar opzichtig bellen is onwenselijk) en o ja, er moeten nog wat beelden gepost, want de LARP-community moet op Facebook wel wat te liken hebben. Kortom: er valt zelfs door Speetjens in zijn autoritairste bui niet tegenop te regisseren, al doet hij ongetwijfeld zijn best om de slachtoffers langdurig en zo bewegingsloos mogelijk in de prut te houden. Het valt te prijzen dat hij tussendoor óók nog deelnam aan onze Teamsmeeting (‘en cut, wacht op nader bevel via de veldtelefoon’), waarin hij zijn standpunten over vrije nieuwsgaring en plagiaatrisicomitigatie uitbereid aan ons hoofdkantoor doorneuzelde.

En nu zijn er genoeg moeilijke woorden aan vuilgemaakt, anders haalt mijn fan de (tevens het) laatste punt niet.

Samenleving, zei ik dat net? Gelukkig heeft de eindredactie geen tijd meer om mij te berispen vanwege politieke sluikreclame voor Bontenbal cum suis, voor misantropie, overdadig bijvoeglijk naamwoordgebruik of – meer inhoudelijk – mijn opstelling en geuite smaad jegens Speetjens. Verder zorg ik ervoor dat ik zó laat aanlever dat er geen tijd meer rest om mijn schrijfsels te kuisen, te censureren of anderszins te redigeren. Te Soest wordt vanwege onze gebrekkige deadlinediscipline geëxperimenteerd met een AI-redactieapp, maar die loopt op mijn proza vast zoals mijn eerste wetenschappelijke rekenmachine (Texas Instruments SR-50) op de arctangens van negentig graden. Je moest de batterij eruit halen om het apparaat te reanimeren. Onze eindredactrice heeft wel een batterij, maar die laat zich niet verwijderen.

Ik dwaal weer af, net als Speetjens’ piepschuimen requisieten bij windkracht zes, en afdwalen is onwenselijk. Met name in maatschappelijk opzicht, want wat ik ook raaskal, voor mijn honorarium maakt het niet uit. Het redactiestatuut wordt weer eens herschreven naar aanleiding van Speetjens’ inbreng, en ik benut ieder tussentijds beleidsvacuüm met graagte. Vergelijk onze agrarische vrienden op hun veiligheidsklompen in hun ROPS/FOPStrekkers met vormvaste rupstriangels die al hun pk’s nodig hebben om hun bieten en piepers uit hun moerassen op te diepen, terwijl de richtinggevende kaders uit Den Haag en/of Brussel steeds ondoorgrondelijker en strijdiger worden. Het wordt tijd dat de politieke overlevers van het democratische slagveld van gisteren een koers uitzetten voor morgen. Want aardappels rooien in pelgrimspas, heen en weer en dan tangentiaal, zonder gps (die is al lang ontvreemd) is niet te doen. En laat het even stoppen met regenen, ja?

Op mijn lijstje staan ook nog gratis bier, transport van CO2 per schip naar Noorwegen, de nieuwe sport bed rotting*, de risico’s van bovengenoemde Bewust Besodemieterde Boeren, het oneigenlijke gebruik van cruiseschepen als asielverblijf en accuboormachines als hamer. Zoals velen met mij stel ik mijn doelen altijd hoger dan redelijkerwijs haalbaar is. Daar zult u vrede mee moeten hebben: het doen van beloften is inmiddels zó riskant geworden dat we er maar niet meer aan moeten beginnen, zie de anderhalve graad van Parijs en de belofte van mijn nichtje Chantal om voorbehoedsmiddelen te gaan gebruiken als bijdrage aan het klimaat. Beiden zijn bij voorbaat mislukt.

Ondanks mijn principiële bezwaren tegen beloften heb ik ergens beloofd terug te komen op het fundamentele onderscheid tussen ‘geen zin in spruitjes’ en ‘zin in geen spruitjes’ dat ik destijds onvoldoende van uitleg kon voorzien, maar omdat ik nu zin heb in spruitjes noch redactioneel onbegrip laat ik u en mijn fan over aan het aangenaam verpozen onder bewind van onze nieuwe volksvertegenwoordiging. En verder mag u het fijn zelf uitzoeken. Veilig voorwaarts (of achterwaarts) en beloof vooral niet te veel. Maar plaats wel af en toe een piketpaaltje, want anders staan de spruiten straks tussen Speetjens’ LARP-slachtoffers op de Drentse hei. Laat het dus geen rommeltje worden. Het heideschaap met zijn toch al zo fragiele spijsvertering en door inteelt verzwakte gebit zij gewaarschuwd voor veldtelefoons, piepschuimen kanonskogels en spruiten.

*Gelieve het bedrotten niet te verwarren met stilliggen in de LARP-slachtofferrol.