Stagiair Van ‘t Kolkje staat door de plastic raampjes van de overheaddeur naar buiten te staren. Althans, dat dacht ik toen hij niet reageerde op mijn aanroep en aansluitend briesen. Toen ik me door zijn wezenloze blikveld magazijnwaarts bewoog, zag ik dat hij aan lijzijde een telefoon op een vreemde manier haaks tegen zijn oor hield. Zwaaien hielp niet.

Stagiair Van ‘t Kolkje is volgens de coördinator van de mbo1-opleiding assistent foodretail niet dom, hij heeft alleen wat moeite met zijn focus. Ik heb ook grote moeite met zijn focus. Als hij Jodocus had geheten viel er nog wat te rijmen. Helaas heet hij Jordy. Zijn achternaam doet hij alleen eer aan op vrijdagmiddag en als hij naar het toilet moet, wat onnatuurlijk vaak het geval is. Behalve een darmparasiet of stofwisselingsstoornis (daarover wil en mag ik niets weten) lijdt Jordy aan risicomagnetisme. Waar hij gaat, ontstaat steevast letsel en schade. Wat Van ‘t Kolkje aanraakt valt, gaat stuk of ontploft.

Het opleidingsinstituut dat Van ‘t Kolkje bij ons heeft ondergebracht heb ik vorige week gebeld om een idee te krijgen van het curriculum en van hun aansprakelijkheidspositie. Volgens de website (vol foto’s van wakkere jongeren die in niets doen denken aan stagiair Van ‘t Kolkje) is veiligheid vast onderdeel van het lesprogramma. Nee, men had geen stagebegeleider, zo werd mij medegedeeld; dat is sowieso de verantwoordelijkheid van het stagebedrijf. Scheurwater Enterprises toch? Divisie food. ‘Zeker, de Scheursuper. Waar uw stagiair zijn draai nog niet helemaal heeft gevonden. Om niet te zeggen dat hij beduidend meer kost dan hij oplevert.’

Na crisisoverleg aan gene zijde krijg ik een administratief talent aan de lijn dat kennelijk de uitplaatsing coördineert of gewoon goed is in het ophangen van lulverhalen. Er volgen een treurig betoog over de moeite die de opleider heeft om zijn alumni (–) een werkervaringsplaats te bezorgen en herhaalde correcties van mijn absurde aanname dat de student met leer-arbeidsovereenkomst (géén stagiair!) begeleiding zou krijgen vanuit school. Daar konden ze niet aan beginnen (en aan Van ’t Kolkje vallen wel wat vingers te branden). Niveau 1 BBL moest ik zien als een praktijkgerichte entreeopleiding met hoofdzakelijk facultatieve elementen en van alumnus Van ‘t Kolkje kon ik derhalve geen wonderen verwachten. Als Van ‘t Kolkje mag kiezen tussen een voordracht over klantenservice, een practicum winkelonderhoud en het stinken in zijn nest, dan denk ik dat hij het stinken in zijn nest prefereert. Of een intensieve kennismaking met de manosfeer via zijn smartphone, want (zoals de VO-raad zeer alert signaleert) geeft Andrew Tate het sociale gebeuren in de schoolbanken ongewenste glans. Een spoedeisend probleem dat daadkrachtig moet worden aangepakt. In oktober 2026 is er een oriënterend webinar. 

Van ‘t Kolkje had zich volgens de chef lulverhalen uitstekend gekwalificeerd bij de online toelating, beschikte over alle vereiste startkwalificaties en was zelfs bovengemiddeld aanwezig geweest tijdens de colleges, ook het studieblok basisveiligheid: meer dan vijftig procent; rúim boven het stochastisch gemiddelde. BBL niveau 1 was geen academische vorming, zo moest ik terdege beseffen. Aan assessments deden ze niet meer vanwege mogelijke demotiverende effecten. Nee, het onderdeel veiligheid was qua inhoud geen VCA, maar ik moest het er maar mee doen. Werkgever, toezicht, jeugdigen, Arbowet, enz. enz. Het kwam erop neer dat ik blij mocht zijn dat Van 't Kolkje zelfstandig zijn fatbike in het fietsenhok kon zetten. En als ik nog eens wilde bellen dan uitsluitend op dinsdagmiddag tussen twee en half drie en graag met het inschrijfnummer van de student en de toegangscode, die de student zelf kon verstrekken. Ja, AVG, toestemming nodig, bij minderjarigen ook van de ouders, maar dat kon de chef lulverhalen ook niet helpen. Hij had het tenslotte niet bedacht. Bovendien had hij al met vakantie gemoeten. Maar geen nood; in september is men weer volop bereikbaar.

Alumnus Van ‘t Kolkje raakt tijdens het vegen telkens zijn bezem kwijt, vooral omdat hij zijn smartphone moet checken en daar twee handen voor nodig heeft. Bij het vegen is dat overkomelijk, maar de chef van het magazijn heeft hem ingezet om de palletstellingen af te nemen en tijdens zijn klauterwerk pingen er ook voortdurend focusverstoringen in zijn broekzak. Van ‘t Kolkje is overgeplaatst naar het magazijn van de Scheursuper, want hij is niet in staat gebleken tijdens het vakkenvullen de oudste producten vooraan in het schap te plaatsen. Of dat komt doordat hij het FIFO-principe niet begrijpt of door moeite met zijn focus is mij niet duidelijk geworden want ik slaag er niet in antwoord te krijgen.

Ik beperk me tot de elementaire veiligheidsaspecten van zijn handelen en heb daar de handen vol aan. De chef Magazijn heeft hem een comfortabele en veilige werkplek verschaft door een kunststof blokpallet op de onderste liggers vast te zetten met een lijmtang. Het is hem niet gelukt om focusverstorende elementen zoals Van ‘t Kolkjes smartphone weg te nemen. Het jong hield zich krijsend vast aan het apparaat alsof het zijn moeder was. 

Die lijmtang kwam er natuurlijk pas toen de pallet van de ligger was geschoten en Van de ‘t Kolkje zijn magnetische roeping volgde. Eerst raakte hij met zijn voorhoofd de ligger, die zonder borgpennetjes in de staander zat gehaakt*. Van ‘t Kolkje heeft de les over borgpennetjes van Overtoomstellingen ingeruild voor twee uur uitstinken in zijn nest, dus kreeg hij na zijn kopstoot óók de betreffende ligger in zijn nek. Na het checken van zijn telefoon sleepte hij zich naar het toilet, waar hij in korte tijd een flinke smeerboel veroorzaakte. Van ’t Kolkje is tijdelijk wat zuiniger met selfies op Insta: na bijdragen die ik liever niet had gezien (Van ’t Kolkje zwierend aan de bovenste verschoringen van de Overtoom-staanders) beperkt hij zich tijdelijk tot het plaatsen van hartjes bij Stories van anderen.

Omdat hij het toilet nog geheel op eigen kracht kon versmeren, leek het mij als bhv’er niet opportuun om zijn vitale functies te controleren. Het swipen, dubbeltikken, knijpen en spreiden ging moeiteloos. Van ‘t Kolkje klaagde niet over hoofdpijn, knabbelde de bammetjes kokosbrood van zijn moeder zonder problemen op om er daarna nog een paar zakken chips achteraan te duwen. Ik had de bhv-protocollen niet nodig om te zien dat er aan Van ’t Kolkje, afgezien van zijn focus, niets mankeerde. Je hebt geen kind aan Van ‘t Kolkje, zolang je maar niet probeert hem iets uit te leggen, iets te vragen of – het allerriskantste – hem iets te laten doen.

Bij het schoonmaken van de palletstellingen heeft hij eerst al onze sponzen en doeken zoekgemaakt. Tijdens het checken van zijn Insta-account tevens zijn emmer vuil water en de trapleer. Die eerste vond Heftruck Harry terug toen hij even een uitpuilende pallet ontbijtgranen rechtzette. De dozen ontbijtgranen zijn drooggedept en staan klaar voor de voedselbank.

De trap zat gisterenmiddag opgevouwen onder de heftruck en had daar een hydrauliekslang van de stuurcilinder doorgesneden. De heftruck wilde daarna alleen nog rechtsaf, wat Harry helaas pas merkte bij de linkse bocht naar het strokengordijn. De voetrem deed het nog, maar vanwege de twintigjarige routine van Harry, de bijbehorende rijsnelheid en het oliespoor onder de achterwielen drukte de drietons Toyota met de pallet wasverzachter op de lepels toch de koelvitrines van het vlees- vis- en gevogelte-eiland via brood & banket door de wand van de slijterij.

Stagiair van de ‘t Kolkje staat even buiten zijn Insta te checken op een plek waar zijn aanwezigheid en twijfelachtige focus zover ik kan inschatten niet tot onbeheersbare risico’s leiden.

*Memorandum: borgpennetjes in de liggers plaatsen. M8-boutjes (8.8) met nylstopmoeren? Of originele bungelstiftjes i.v.m. keuring. Heftruckdealer bellen. Inruil? Export? Palletkar/stapelaar i.p.v. heftruck? Werkoverleg: bespreken taken & restricties stagairs BOL/BBL BLO enz.