In de twee maanden vakantie die wijzelf onszelf gunnen heb ik minstens twaalf manifesten geschreven (bijeengeprompt), om ze vervolgens net zo hard weer uit te werpen. Dit in tegenstelling tot onze minister-president, die zich kostelijk vermaakt met de directe publicatie van digitale breinscheten. Hij heeft er zelfs een hele rijksbegroting mee bijeengeruft. Net op tijd, want ik hoor uit betrouwbare bron dat AI een onaanvaardbaar risico is geworden en moet worden uitgeschakeld. Het is allemaal zeer inspirerend.

Mijn serieuze pogingen om iets lezenswaardigs te presenteren draaien telkens om dezelfde wezensvraag: kan een veiligheidsconifeer bijdragen aan de teloorgang van de wereld? Sommigen noemen het de transitie, maar daar begin ik niet aan.

De wereld stuitert tussen nieuwe evenwichten die niet eens de tijd krijgen om zich in te stellen. Op kosmo- en geologische tijdschalen pruttelde onze planeet miljarden jaren gestaag voort; een ijstijdje hier en een aardbevinkje daar. Uiteindelijk kwam daar wat vaag onkruid en kruipend gedierte uit voort, uitmondend in een hossende kluit hooligans met raketten en feestmutsen die in kosmische milliseconden weet te verramponeren wat in miljarden jaren langs lijnen der geleidelijkheid was uitgekristalliseerd.

De mens. Altijd te porren voor een nieuwe catastrofe, liefst uit eigen koker.

Sommigen van die feestmutsen hebben in werktijd de taak om iets te beheren, verbeteren, in stand te houden of te mitigeren om het onvermijdelijke eindresultaat van al dat gehos – het uitsterven van al wat leeft – nog iets uit te stellen. Waaronder wij veiligheidsconiferen.

Helaas is bij al dat beheren en beheersen sprake van gebrekkige coördinatie en fundamenteel verschillend inzicht in zowel het einddoel als de manier waarop dat bereikt moet worden. Waar de een, de veiligheidsfunctionaris, streeft naar het overleven van een ander, zijn er ook mensen die hun eigen leven of dat van hun naasten slechts menen veilig te kunnen stellen door het een ander te ontnemen of ten minste daarmee te dreigen. Defensiemedewerkers, Netanyahu, vult u maar in.

Daarnaast zijn er mensen wier persoonlijke activiteiten bij het nastreven van een doel het versterf als onvermijdelijk bijeffect hebben. Diesel Tinus, onze voorlaatste stagiair en, bij nadere overpeinzing, eigenlijk iedereen die wel eens een stekker in een wandcontactdoos duwt of een fijne vleeskroket uit de muur trekt.

En daar ligt de grens van het mandaat van de veiligheidsconifeer.

Die mag zich bemoeien met de staat van het stopcontact, de temperatuur van de vleeskroket en het tijdslot waarbinnen in werktijd eventueel vleeskroketten mogen worden genuttigd. Ook met het toezicht op de stagiair tussen het nuttigen van vleeskroketten door.

Zodra de veiligheidsconifeer het grotere versterf aan de orde stelt, de herkomst der vleeskroketten onderzoekt of via het vleesvee de toestand van de wereld zijn werkveld binnentrekt, klinkt er een fluitsignaal. De luidheid daarvan mag langs zijn maatlat worden gelegd, maar niet de achterliggende boodschap: denk om uw scope!

Vleeskroketten, het productieproces en de achterliggende oorzaken van het aanstaande grote versterf zijn namelijk niet de bevoegdheid van de veiligheidsconifeer. Slechts klein versterf, op korte termijn van werknemers – ZZP, uitzend, inleen, vergund asiel, stagiair en beperkt derden – mag worden aangepakt of bestudeerd, zolang dat de processen niet te veel hindert.

De stagiair mag onder voldoende toezicht dus best een vleeskroket nuttigen, mits in de pauze en op de daartoe bestemde plaats, ná het wassen der handen. Wat er achter de horizon aan die vleeskroket of de toekomst van alle stagiairs in de wereld kleeft, blijft onbenoemd.

Gelukkig is er intussen bij DVK weer een frisse stagiaire aangetreden, want anders gaan collega Speetjens en ik ten onder aan dwang- en doemgedachten. Terug naar onze uiterst aardse betrekkelijkheden. Daar zijn wij heel vaardig in.

Ze heet Sterre en heeft met Janneke een eendaagse werkweek uitonderhandeld. Daarvoor heeft ze een onkostenvergoeding bedongen waarmee ze haar spirituele festivalstrippenkaart met bijsluiter kan betalen en haar schulden bij Klarna kan aflossen.

Speetjens moet 's woensdags zijn bureau aan haar afstaan en claimde gisteren het mijne, dus het is toch een beetje oorlog in het columnistenhok. De verliezer moet op de gang zitten, zonder zicht op Sterre (en beloert haar van verre).

Met de arbeidsveiligheid van Sterre in gedachten heeft Janneke gedreigd haar het alleenrecht te geven in het columnistenhok. Wij, muffe mannetjes die hun fatsoen niet weten te houden, mogen op woensdag dan verplicht thuiswerken.

Het kamelenrooster rukt dus ook bij DVK op. Sterre ligt in de deuk. Speetjens en ik streven nu naar een dromedarisrooster.

Jammer dat mijn gordelroosvaccinatie gisteren moest. Op haar woensdag. Dinsdag kon ik niet, want toen was het nog niet gratis.

De miljoenennota, de spinsels van Jetten 1 en de veiligheidskundige implicaties ervan zijn meer een onderwerp voor Speetjens. Ik ben daar net als onze regering snel klaar mee enf kijk dus maar even of ik me ergens met de temperatuur van de vleeskroketten of de studiepunten van Sterre kan bemoeien.

Sterre leeft helaas vegetarisch.

En bovendien is het vandaag donderdag.