Flip verafschuwt geweld op en rond werkvloeren, maar is als veiligheidsconifeer bereid om alles te beschouwen (en te ridiculiseren). Hij is van de generatie die nog andere idealen had, zoals het lief zijn voor anderen en het sparen van het milieu. De bijdragen van wietdampen en 2cv-uitlaatgassen werden niet beschouwd, maar alle raketten moesten weg en de eend droeg een sticker 'Kernenergie? Nee, bedankt.' Het op de muil slaan van functionarissen gebeurde al wel, maar had (volgens Flip) nobeler motieven dan de schuimbekkende en weerzinwekkende agressie van de huidige generatie frustraten. Lees Flips column. 

Ooit zat een zekere sollicitant Kromstronk tegenover mij het nut van functioneel geweld te verdedigen. Mijn fan herinnert zich mijn verslag (hier terug te lezen). Hoezeer het geweld de werkvloer en de werkenden heeft overspoeld kon ik destijds niet bevroeden. Kromstronk kennelijk wel, wat vooral illustreert dat mijn fingerspitzengefühl noch mijn maatschappelijke antennetje toereikend zijn voor een beetje normale deelname aan de maatschappij, laat staan aan het arbeidsproces.

In de media wordt geweld jegens treinpersoneel, penitentiair inrichtingswerkers, deurwaarders en reli-schlagerzangers inmiddels beschouwd als normaal (bij de laatste beroepsgroep past het zelfs binnen mijn rationele beoordelingskader, want ik voel zelf een bijna onbeheersbare aandrang om Christian Verwoerd op zijn muil te pompen als ik ergens word vergast op zijn 'Hoor jij de vogels nog fluiten' *)

*Nee, Christian, die vogels hoor ik al jaren niet meer, wel windturbines, mijn tinnitus en de vele nieuwsberichten over goddelozen die andere werkenden dan u om mindere redenen dan in uw geval de arbeidsongeschiktheid in schoppen, slaan, schieten of steken. Zelfs de bijbel biedt weinig hoop als uw tegenstrevers u door vuur trachten te doen vergaan.

Als ik weer een bericht hoor over een Jehova's getuige met een afgeknelde voet (maandelijks), een gerechtsdeurwaarder die door een getergde soeverein met benzine is overgoten en in brand gestoken (gisteren) of een hulpverlener die zich met gevaar voor eigen en andermans leven met dichtgeslagen ogen in zijn eigen ambulance naar de SEH rijdt (gewoon te vaak om te melden) stel ik me mijn eigen frustratie voor bij Christian Verwoerds zalvende relipop. En dan bedenk ik me hoe zelfs onder andere omstandigheden volkomen rustige mensen hélemaal door het lint kunnen gaan. Als de juiste snaar maar wordt geraakt.

Wij veiligheidsconiferen inventariseren deze gevoelige snaren, bedenken een adequate manier van beheersing en wapenen de aan ons toevertrouwde werkenden met de verworven kennis en de juiste vaardigheden. Wat doen wij?

1.) Wij voorkómen het raken van snaren.

2.) Wij zorgen dat het slachtoffer weet welke mitigerende maatregelen er genomen kunnen worden om bij het schampen van snaren escalatie tegen te gaan.

3.) Wij zorgen voor adequate hulpverlening na het tot volle wasdom komen van de lichamelijke en geestelijke gevolgen van het incident.

Die aanpak ontbeert natuurlijk de juiste, meest probate en in algemene zin binnen onze gelederen aanbevolen bronaanpak. Bronaanpak zou betekenen dat de latent-agressieve soeverein reeds bij de aankoop van zijn benzine uit voorzorg zelf wordt afgefakkeld (instant karma), dat deuren van woningen worden ontdaan van hun scharnieren (helaas met significante gevolgen voor het energielabel van woningen) en dat Christian Verwoerd de tong wordt uitgerukt. Ik heb helaas nog geen Plan van Aanpak gezien dat verder komt dan de suggestie om elke publieke functionaris te laten omringen door ME'ers, te voorzien van een alarmknop (die ze ogenblikkelijk verbindt met een meekijkende chatbot en de montagekamer van de lokale omroep) of ze op cursus te sturen om ze te leren hoe om te gaan met agressie.

Zoals televiesiebaasje J. de Mol per paginagrote advertentie kreeg medegedeeld dat het NIET de vrouwen zijn, zo zijn het in dit geval NIET de werknemers. Wat ik in deze voor mijn doen ongewoon korte bijdrage even met u wil delen is dat ik mij weliswaar – als ik het écht zou willen – kan voorstellen dat iemand in staat is een werkende medemens binnenstebuiten te keren en zijn ingewanden aan zijn moeder te voeren, maar dat ik hoop dat deze persoon nog vóór zijn handeling tot schrik en ontzetting kan leiden, getroffen wordt door de ergste vorm van pestpokkentyfustouwtering én een lijfstraf van zijn moeder. En daarna heengaat in vrede.