(AH, biologische risico's)
Gangbare maar formeel onjuiste benaming voor cyanobacteriën. Eencellige organismen die NIET behoren tot de algen maar tot de bacteriën.
Bijzonder aan blauwalgen is dat ze voor hun energievoorziening gebruik maken van fotosynthese, net als planten. Ze komen voor in water, zowel in zoet water als in de zee en zijn geneigd tot kolonievorming ('algenbloei'). Waar ze in grote hoeveelheden voorkomen oogt het water blauw of groen; een gevolg van de fotosynthetische pigmenten in de drijflaag, die een dikke soep kan vormen. Pas op: ook groenwieren kunnen een (relatief onschadelijke) drijflaag vormen, maar die vormt slierten, waar blauwalg gemakkelijk uiteenvallende, slijmerige kluitjes vormt en veel onplezieriger ruikt.
Bepaalde soorten cyanobacteriën scheiden giftige stoffen (cyanotoxinen) af die bij inslikken of huidcontact (van water waarin de blauwalg groeit) leiden tot huid- en slijmvliesirritatie, misselijkheid, koorts, hoofdpijn en/of diarree. Deze klachten verdwijnen bij mensen meestal binnen enkele uren tot een dag. Zwemmende honden krijgen veelal zo'n grote dosis binnen dat ze eraan kunnen overlijden. Bij mensen kan in zeldzame gevallen lever- of zenuwschade optreden.
Tijdens warm weer in de zomer kan vooral in stilstaand, voedselrijk water explosieve groei van cyanobacteriën optreden. Waterschappen en andere overheden geven in dergelijke gevallen zwemwaarschuwingen af. Voor werknemers op, in of aan het water is blauwalgblootstelling 's zomers een risico. Beperk de kans op inslikken van flinke hoeveelheden water.
Zie ook https://blauwalgkaart.nl/ of de websites van de waterschappen.
