(ontwikkelingspsychologie)
Leesstoornis, 'woordblindheid', 'leesblindheid' ( deze termen zijn minder juist en af te raden).
Onvermogen om letters, woorden en zinnen te interpreteren. Het betreft het technisch lezen en spellen, het koppelen van letters aan klanken en aan betekenissen, wat de verwerving van informatie via het schrift belemmert.
Ernstige en niet of nauwelijks te verhelpen handicap zonder duidelijke oorzaak (of met nog niet ontdekte oorzaak). Bemoeilijkt de communicatie en organisatie van werk. Dyslectici keren woorden en letters soms om, leggen klemtonen verkeerd en zijn niet in staat een langere tekst voor te lezen.
Heeft geen relatie met slechtziendheid, laaggeletterdheid, opleidingsniveau of intelligentie, al wordt dat (door anderen) wel vaak onbewust gekoppeld. Dyslectici kunnen zelf grote moeite hebben om voor hun handicap uit te komen, maar ook het omgekeerde komt voor: dyslectisch zijn als (onwaar) excuus bij analfabetisme. Dat laatste zien ze als een verwijtbare tekortkoming (nooit goed meegedaan op school), terwijl 'dyslectisch zijn' een stoornis is waar de lijder niets aan kan doen.
Net als analfabeten en anderstaligen verdienen dyslectici begrip en aandacht in werksituaties, vooral waar het al dan niet veilig uitvoeren van taken afhankelijk is van talige informatie.
