(Wegenbouw, bestratingen)
Machine die dient ter verdichting van de bodem, bijvoorbeeld bij het aanleggen van wegen. Arbeidsmiddel. Ook wel trilstamper genoemd, hoewel dat eigenlijk een ander type verdichter is, vooral gebruikt voor smalle sleuven.
Trilplaten zijn vrij zware verplaatsbare machines, bestaand uit een vlakke voetplaat die in trilling wordt gebracht met een excentergewicht dat roteert in een gesloten behuizing. De aandrijving vindt plaats door een aan de machine vast gebouwde verbrandingsmotor (benzine- of dieselmotor) die via een snaar en een poelie de excenter-as aandrijft. Hoe groter het vermogen en het gewicht, hoe dieper de bodem inklinkt. De noodzakelijke verdichtende capaciteit hangt af van de soort verharding en de verwachten belasting van het aan te brengen wegdek. Lichte machines zullen hooguit enkele decimeters van de bodem verdichten, zware tot circa een meter.
Trilplaten zijn luidruchtig, vooral bij het aftrillen van straatwerk. Geluidsniveau's boven 100 dB(A) zijn geen uitzondering. De bediener wordt bovendien blootgesteld aan langdurige hand- en armtrillingen, vooral bij kleinere machines met minder geavanceerde trillingsdemping in de handvatten. Andere belastende factoren zijn fijnstof (silica van het bestratingszand en de straatstenen) en DME of verbrandingsgassen van de benzinemotor.
Bij gebruik op sierbestrating wordt vaak een rubberen vlies tussen de stalen zool en de ondergrond aangebracht. Dat scheelt stof, lawaai, schade en slijtage, maar vermindert het 'vlakkend effect'.
