Jaardag Duurzaam Ondernemen VVVF - Jaardag Duurzaam Ondernemen - 3

Pagina 3 van 4: Jaardag Duurzaam Ondernemen - 3

Veiligheid van tapijttegels: elektrostatische oplading, brandwerendheid en (fijn)stof
Het lukt enkele toehoorders (waaronder deVeiligheidskundige) om Van Arkel kort enige veiligheidsaspecten van nylon tapijttegels te laten belichten. Nylon staat bekend als een materiaal dat bij wrijving met schoeisel kan zorgen voor statische oplading van het lichaam. Dat kan hinderlijke schokken veroorzaken, ontladingen bedreigen elektronische apparatuur en vonkjes kunnen zorgen voor explosiegevaar. Bijna alle tapijt wordt antistatisch behandeld. Dat gebeurt met speciale ‘dopes’ en inbedding van geleidende banen die aan de achterzijde in contact staan met de ondergrond. Tijdens het productieproces – waar het vonk- en (stof)explosierisico immers ook bestaat – zorgen waternevelaars voor een luchtvochtigheid waarbij dat risico minimaal is. Eventuele brandvertragende eigenschappen worden ingebracht via andere additieven (veelal toxische organobroomverbindingen, red.), maar die zijn in veel Europese landen niet of beperkt toegestaan. Bijvoorbeeld in België worden ze toegestaan, terwijl in Nederland een restrictief regime geldt. Dat is lastig voor een producent. Van Arkel wil afrekenen met de fabel dat tapijt allergische reacties zou bevorderen: “Onderzoek heeft aangetoond dat er juist minder huisstof, huisstofmijt en ander stof in de binnenatmosfeer zit dan bij de vroeger aanbevolen gladde vloeren. Dat is dus geen reden om bijvoorbeeld in zieken- of verzorgingshuizen af te zien van tapijt. Een gladde vloer doet eventueel stof gemakkelijk opwervelen, terwijl tapijt het invangt.” Andere veiligheidsaspecten zijn de stroefheid, de warmte-isolerende eigenschappen en de geluiddemping.

Middagprogramma
Het middagprogramma bestaat uit lezingen van Guus Duray, voorzitter van de VVVF, de eerder genoemde Geanne van Arkel van Interface en André Veneman van Akzo Nobel Decorative Coatings (een van de leden van de VVVF), allemaal met duurzaamheid als kernthema en aaneengepraat door Bas Haring. Haring heette lachend de ‘smeerders’ en de ‘kitters’ welkom, haakte rechtstreeks in op zaken die de sprekers en de toehoorders te berde brachten en zorgde voor een filosofisch intermezzo over de bereidheid van de mens om duurzaam te leven. Duurzaamheid werd door Haring gedefinieerd als ‘rekening houden met de mensen die in de toekomst zullen leven’. Het gaat erom hoe belangrijk je de mensen in de toekomst vindt ten opzichte van de mensen nu. Dat illustreerde hij met de vraag welk bedrag wij bereid zijn te betalen voor een reep chocola nu en wat voor een reep die pas over een jaar kan worden genoten. Het nu is daarbij belangrijker en uitgestelde beloning wordt lager gewaardeerd naarmate die zich verder in de toekomst bevindt. De waarde van de reep chocola-over-tien-jaar kan daarmee in het heden zelfs nul zijn, en dat geldt net zo voor bijvoorbeeld de investeringen in het milieu. Op deze dag na de verkiezingen refereert Haring aan de tegengestelde uitspraken die door VVD-prominenten zijn gedaan over budgetten voor duurzaamheidsdoelen. Ed Nijpels zegt dat er vijftig miljard moet worden gereserveerd tegenover Mark Rutte die milieu heel belangrijk vindt, maar ook beweert dat ‘het ons geen geld mag gaan kosten’. Dát de toekomst belangrijk is onderschrijft iedereen, maar hoeveel een individu of bedrijf vandaag wil investeren om een probleem van morgen op te lossen verschilt.

Middagprogramma deel 2
Na de middagpauze, waarin hevig wordt genetwerkt en verschillende stands van leveranciers, dienstverleners en opleiders worden bezocht, is het woord aan de ‘klanten’ van de verfindustrie. Ruud Maas, voorzitter van OnderhoudNL, opent met de stelling dat onderhoud per definitie duurzaam is: het conserveren zorgt ervoor dat iets langer meegaat. Hij schetst de belangrijkste ontwikkelingen in het duurzaamheidsdenken in deze eeuw, met als mijlpalen de eerste leerstoel maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) bij Nijenrode in 2000, de uitzending van Tegenlicht over Cradle-to-Cradle in 2006, het verplicht duurzaam inkopen door overheden in 2010 en natuurlijk het klimaatakkoord van Parijs in 2014. Max Sonnen beschrijft vervolgens de in ontwikkeling zijnde tool waarmee de CO2-footprint van een schilderbeurt kan worden berekend. Op basis van enkele relevante gegevens van het coatingsproduct, het aantal behandelde vierkante meters, het werk-reisgedrag van de applicateurs en het gebruik van hulpmiddelen als een hoogwerker komt daar een gekleurd label uit, A t/m E van zeer goed tot slecht.