Effectiviteit van regulatory governance: noodzakelijke condities en hun beïnvloeding door regulerende overheidsinstanties?

Deze literatuurstudie naar regulatory governance geeft een overzicht van de condities die van invloed zijn gebleken op de effectiviteit van de bijdragen die achtereenvolgens onder toezicht staande bedrijven, private regulerende instanties (certificeerders en accrediteurs) en derde partijen (bijvoorbeeld individuele burgers en belangengroeperingen) kunnen leveren aan regulering ter voorkoming van marktfalen en naar de manier waarop publiek regulerende instanties het beste op deze condities kunnen inspelen. Gebleken is dat de institutionele inbedding van de verschillende actoren en hun onderlinge machtsverhoudingen bepalen in welke opzichten ze een effectieve bijdrage kunnen leveren aan regulering.

Bedrijven kunnen een effectievere bijdrage aan regulering leveren naarmate ze:

• meer ervaring hebben met zelfregulering,
• zelfreguleringssystemen minder ambitieus zijn (en dus minder kunnen bereiken),
• de bedrijfssectoren waarvan bedrijven deel uitmaken kleiner en homogener zijn en een groter vanzelfsprekend eigenbelang ervaren om marktfalen tegen te gaan;

private regulerende instanties naarmate

• consumenten en afnemers meer bereid zijn om te betalen voor kwaliteit,
• bedrijven certificaten niet alleen willen behalen om hun marktpositie te verbeteren (‘degree-purchasing syndrome’) maar ook om zich te verbeteren en
• private regulerende instanties elkaar niet alleen op prijs maar ook op kwaliteit beconcurreren;

derde partijen naarmate ze

1. een machtigere positie innemen ten opzichte van het bedrijfsleven,
2. beter in staat zijn om risico’s tegen elkaar af te wegen en
3. zich meer druk maken over bedrijven die publieke of private normen overtreden.

Publieke regulerende instanties kunnen op verschillende manieren inspelen op de condities die van invloed zijn op de effectiviteit waarmee maatschappelijke actoren een bijdrage leveren aan de regulering van marktfalen. Ze staan hierbij wel onder druk om discussies over de manier waarop ze hun schaarse middelen aanwenden te vermijden door de risico’s op basis waarvan zij handelen als eenduidig kwantificeerbare grootheden voor te stellen en om bevoegheden in verband met de regulering van marktfalen óók te delegeren als de noodzakelijke condities om dit op een effectieve manier te doen ontbreken vanwege de vanzelfsprekendheid die de turn to governance binnen het huidige politieke klimaat heeft aangenomen.

Mascini Arbeidsinspectie literatuurstudie Zelfregulering