Vernieuwd werkvergunningensysteem gelanceerd

Leden van de regionale veiligheidsnetwerken en vertegenwoordigers van de olie- en gasindustrie hebben een vernieuwd en meer risicogebaseerd werkvergunningensysteem ontwikkeld. Op 29 september wordt de revisie tijdens een bijeenkomst nader toegelicht.

Op 29 september organiseren ZW-MCV, Deltalinqs en Nogepa een bijeenkomst waarin de revisie van de werkvergunningprocedure nader wordt toegelicht.

Tien jaar geleden zag het eerste werkvergunningensysteem van de Rotterdamse ondernemersorganisatie Deltalinqs en de branchevereniging van de olie- en gasindustrie Nogepa het licht. Chemiebedrijven en contractors gebruiken werkvergunningen om ervoor te zorgen dat alle maatregelen zijn getroffen om medewerkers veilig aan een installatie te laten werken. Bij het opstellen van een werkvergunning zijn betrokken het bedrijf dat de klus voorbereidt, de opdrachtgever en de uitvoerende partij. Voor de olie- en gasindustrie ligt het gebruik van de werkvergunning vast in het Arbobesluit. Voor de chemische industrie is dit niet het geval, maar de NTA 8620 schrijft voor dat er een werkvergunningensysteem aanwezig is. VNCI-leden, waaronder OCI Nitrogen, Dow, Shell en Emerald Kalama, participeerden in de werkgroep om tot het nieuwe systeem te komen.

Volgens de initiatiefnemers Frank Kasel, beleidsadviseur van Deltalinqs ‘University’ en Dirk van den Ottelander, coördinator van de Masterclass Veiligheid  van de Brabants Zeeuwse Werkgeversvereniging (BZW), waren er meerdere redenen voor een herziening. "Zo was er was gebrek aan eenduidigheid in benamingen en inhoud van de diverse rollen”, legt Den Ottelander uit. “Wat bij het ene bedrijf de vergunningverstrekker heette, werd bij het andere bedrijf de vergunningverlener genoemd. Daar kende men nog wel de rol van vergunningverstrekker als de persoon die de vergunning fysiek in het veld overdroeg.” Vooral voor de opdrachtnemers was dit heel verwarrend.

“Daarnaast wilden wij de praktijkervaringen erin verwerken”, aldus Kasel. “Zo was er in de loop van de tijd een discussie ontstaan of de vergunning altijd op de werkplek moest worden overgedragen. Dat blijkt in de praktijk moeilijk uitvoerbaar. Uiteindelijk is de werkgroep met aanbevelingen gekomen die een risicogebaseerde aanpak voorstaat.” Verder waren er allerlei ontwikkelingen die om een kritische blik vroegen, zoals het gebruik van elektronische werkvergunningensystemen en addenda die in de loop van de tijd waren toegevoegd.

In het vernieuwde systeem staat duidelijker omschreven welke stappen de betrokken partijen moeten doorlopen om tot een veilige werkvergunning te komen. Vooral de voorbereidingsfase is veel nadrukkelijker beschreven. “Dat is de sleutel voor een goede of slechte werkvergunning”, stelt Kasel. Ook zijn rollen en functies duidelijker beschreven. Er is volgens Den Ottelander veel gediscussieerd voor iedereen op één lijn zat en hetzelfde begrip had bij de termen. “Dat illustreert hoe belangrijk en nodig het is geweest. En hoe belangrijk het is dat bedrijven in hun werkproces aanhaken bij de definities.”

In het vernieuwde systeem staat het onderkennen van de risico’s centraal. De risico’s bepalen de zwaarte van veiligheidsmaatregelen die bedrijven moeten nemen. “Wij spreken het liefst over een vernieuwd systeem”, zegt Kasel. “Veel elementen zijn overeind gebleven. Het oude systeem heeft de industrie geholpen omdat het een bepaalde eenduidigheid heeft gebracht in het werken met vergunningen. Deze lijn trekken wij met het vernieuwde systeem door. Alleen is het nu aangescherpt, duidelijker en vooral met tien jaar praktijkervaringen aangevuld.”

Ton Jeen (ExxonMobil), voorzitter van de Werkgroep Arbeidsveiligheid van de VNCI, juicht de aanpassingen op hoofdlijnen toe, maar vraagt zich af wat de juridische status van het systeem is. “Moeten we het zien als een richtlijn?“ Ook vraagt hij zich af in hoeverre de herzieningen corresponderen met de aanpassingen die sommige VNCI-leden recent hebben doorgevoerd in hun werkvergunningsystemen. “Het kan niet de bedoeling zijn dat zij het nu opnieuw moeten doen.”

Bron: VNCI