De gemiddelde veiligheidskundige is een niet meer zo heel jonge man. Asle Lubbers, ‘erfelijk belast’ met veiligheidsgenen, vindt het leuk om als jonge vrouw een frisse kijk mee te brengen op het vak. Waar van haar ook best meer vrouwen in zouden mogen werken. ‘Zij brengen andere kwaliteiten mee. Daar is behoefte aan.’ Mede dankzij een achtergrond in de zorg heeft zijzelf een bovengemiddelde belangstelling voor de psyche van mensen. En ze kan bovengemiddeld slecht tegen onrechtvaardigheid. ‘Daar gaat mijn vuurtje van aan.’

Biografie 

Asle Lubbers (Houten 1993) werkt als adviseur Veiligheid bij Meester en Meester. Dit jonge juridische adviesbureau doet klussen door het hele land, in de privaat- en bestuursrechtelijke hoek, en in de veiligheid. ‘Dat het zo’n jong bedrijf is, sprak me vooral aan. Mijn werkgevers zijn ongeveer net zo oud als ik. En net zo enthousiast.’ Binnen het bedrijf werkt ze samen met zo’n vijftig collega’s, plus een flexibele schil.
Asle begon haar carrière in de zorg. Na een studie maatschappelijk werk werkte ze als ambulant begeleider. Tijdens haar studie Integrale Veiligheidskunde aan Saxion werkte ze als trainer Crisisbeheersing bij een consultancybureau, waarna ze de overstap maakte naar Meester en Meester. In 2026 studeerde ze af. Vooral veiligheid in de publieke ruimte, de openbare orde, heeft haar belangstelling. Zoals crisisbeheersing, ondermijning, uitvoeren van de wet Bibob of bewustwordingscampagnes tegen harddrugs. Ze doet klussen voor verschillende opdrachtgevers, vooral gemeenten en andere overheden. Op dit moment is ze specialist Veiligheid bij de gemeente Lelystad, met focus op ondermijning.
Ze komt aan haar in Nederland niet zo gangbare voornaam doordat haar ouders op vakantie waren in Turkije, toen zij in aantocht was. Van Ruud-met-dezelfde-achternaam is ze geen familie. ‘Die vraag krijg ik heel vaak van wat oudere mensen.’

Je hebt een hond gered. Zo kwamen we op jouw spoor. Vertel.
‘Op 14 april had ik mijn eindgesprek, voor mijn afstuderen. Ik moest mijn scriptie verdedigen. Toen ik buiten kwam, belde ik mijn vader vanuit de auto op de parkeerplaats, helemaal blij. In de auto rechts van mij zag ik een hondenkop omhoog komen. Dat vond ik vreemd. Er stonden wat mensen om die auto heen, maar die liepen weg. Het was een warme dag en de auto stond in de zon, dus ik stapte uit en ging erheen. Ik wachtte een tijdje, maar er kwam geen baasje. Toen kwam de veiligheidskundige in mij naar boven, en mijn dierenhart sprak ook. Het zal me niet gebeuren dat er iets met die hond gebeurt terwijl ik ernaast sta! Niemand wist van wie die auto was, dus ik heb de politie gebeld. Die kwamen een uurtje later, sloegen de ruit in en haalden de hond eruit.
Terwijl dat gebeurde, kwamen er twee journalisten van het Saxion-magazine langs. Zij schreven er een artikel over, dat na publicatie gedeeld werd op LinkedIn. Ik kreeg er allerlei positieve reacties op.
Een minder positieve reactie kreeg ik van de eigenaresse van de hond. Die zag niet precies wat het probleem was. Toen ben ik weggelopen, want ik word woedend van zoiets. Dan moet ik me echt inhouden. Het recht heeft gezegevierd, want ze is aangeklaagd, is aangemeld bij de dierenpolitie en moet zich verantwoorden voor de rechter.’

Voordat je bij Meester en Meester kwam werken, werkte je in de zorg. Hoezo die overstap?
‘Ik heb een studie maatschappelijk werk gedaan, in de GGZ gewerkt en in de gehandicaptenzorg. Ik kwam in de zorg terecht door wat gebeurtenissen in de familie, waardoor ik dacht: dat kan anders. Dat was mijn drijfveer om in de zorg te willen werken. De zorg heeft nog steeds mijn interesse, maar na een incident waaraan ik letsel heb overgehouden, vond ik het mooi geweest. Als veiligheidskundige heb je ook een zorghart nodig, interesse in mensen. Je wilt dat het goed met hen gaat, dat ze veilig blijven.
Van jongs af aan heb ik altijd een fascinatie gehad voor veiligheid. En dan vooral openbare veiligheid en criminaliteit. Ik keek vroeger met mijn moeder al Baantjer, in mijn pyjama op de bank, en ik heb alle moorddocu’s die er zijn wel gezien. Ik ben vooral geïnteresseerd in de psyche van mensen, daar zit ook een link met mijn geschiedenis in het maatschappelijk werk. Toen ik in de zorg werkte, heb ik heel veel geleerd over hoe de psyche werkt. De combinatie met veiligheid vind ik fascinerend. Waarom doen mensen wat ze doen? Wat drijft hen? Hoe komt een moeder bijvoorbeeld terecht op een punt waarop ze een bedreiging vormt voor haar eigen kind? Als iemand criminele daden pleegt, komt dat vaak niet uit de lucht vallen.
Door mijn werk kan ik iets betekenen in de maatschappij, aan de preventiekant van veiligheid, dat vind ik belangrijk. Collega’s van mij zijn wel bezig met arboveiligheid, of gevaarlijke stoffen. Zo breed en divers is het veiligheidskundige vak bij ons bureau. Maar zelf ben ik het liefste bezig met openbare orde. Iedereen krijgt ermee te maken, dat trekt me erin aan.’

Jij houdt je veel bezig met ondermijning. Wat is dat?
‘Ondermijning gaat erover dat de onderwereld verweven is met de bovenwereld. Je komt het overal tegen, het gaat bijvoorbeeld over witwassen, fraude plegen en subsidies misbruiken. Als je het platslaat zit het ‘m erin dat mensen altijd op zoek zijn naar groter, beter en sterker voor zichzelf. Daarvoor proberen ze de wet te omzeilen en rijk te worden over de rug van anderen. Denk aan een kapperszaak die geen kapperszaak is, of de zesde maaltijdbezorger in dezelfde straat die misschien wel van alles bezorgt, maar geen eten.
Ik heb nog genoeg te leren in mijn vak, en ik krijg bij Meester en Meester ook de gelegenheid om in verschillende keukens te kunnen kijken. Maar ondermijning vind ik echt het meest interessante vraagstuk om mee bezig te zijn.’

Waarom ben jij bevlogen over dit onderwerp?
‘Ik heb een groot en sterk rechtvaardigheidsgevoel. Ik kan nooit weglopen met het idee: ‘Ach, laat maar zitten.’ Dan kan ik niet slapen. Het recht voorziet niet altijd in een oplossing als dingen onrechtvaardig zijn, want je kunt niet altijd alles bewijzen. Zelf wil ik graag mijn steentje eraan bijdragen dat dingen gaan zoals ze horen te gaan.
De buurvrouw van mijn ouders kreeg onlangs een belletje van een nepagent die spullen bij haar wilde komen ophalen. Dan gaan bij mij de haren recht overeind staan. Onrechtvaardige situaties zorgen ervoor dat er een vuurtje aangaat bij mij.’

Is dat iets fijns, of heb je ook wel eens last van je sterke rechtvaardigheidsgevoel?
‘Dat laatste. Als je aan alles voelt dat iets niet klopt, maar er is geen bewijs voor dit sterke gevoel, vind ik dat heel lastig. Aan de andere kant: zo werkt het recht. Als je zelf onschuldig in het beklaagdenbankje zit, wil je ook graag weg kunnen lopen als er geen bewijs is.’

Kom jij weleens andere veiligheidskundigen tegen?
‘Zeker. Mijn vader is veiligheidskundige. Hij werkt als adviseur Veiligheid bij de NS. Met hem voer ik interessante gesprekken over veiligheid in de breedste zin van het woord. Hem interviewen voor deze rubriek? Ja, dat vindt hij vast wel leuk, maar dan moet je wel opschieten, want hij gaat eind 2026 na veertig jaar bij de NS met welverdiend pensioen.
Een vriendin van mij is agent, van haar krijg ik het nodige mee over veiligheid in de publieke ruimte en hoe het politiesysteem in elkaar zit. Daar leer ik veel van. Daarnaast heb ik contact met oud-klasgenoten. Er werken er veel bij defensie, de politie of de marechaussee. Van hen krijg ik het nodige mee over hoe veiligheid in Nederland is ingericht op verschillende niveaus. Elk jaar organiseren we met mijn oude klas de IVK-BBQ. Het is een traditie die we, ook nu we zijn afgestudeerd, in stand willen houden om bij te kletsen.
Bij opdrachtgevers krijg ik vooral te maken met beleidsadviseurs en juristen en het samenspel tussen deze functies. De veiligheidskundige, dat ben ik zelf.’

Jij bent best jong in een wereld die veel oudere coryfeeën kent. Hoe is dat?
‘Heel erg leuk. Ik leer veel van senioren in het vak, zij hebben een bak aan ervaring. Ik ben wel jonger, maar weet het niet beter. Ik probeer mijn kennis en frisse blik met hen te delen en tegelijkertijd respect te hebben voor hun ervaring, status en wijsheid. We hebben een veelzijdig vak, dat ook moeilijk kan zijn, en vrijwel altijd hectisch is. Je moet je mannetje kunnen staan. Als je in dit vak zo lang overeind kunt blijven, verdien je alle respect.
Als vrouw in de veiligheidswereld word ik niet minder serieus genomen dan mannen. Burgemeesters met wie ik om tafel zit, nemen gewoon aan wat ik ze vertel, want het is mijn expertise.’

Welke impact wil je maken op de levens van mensen die je beroepsmatig tegenkomt?
‘Dat we naar elkaar om blijven kijken, vind ik belangrijk. Ons werk is hectisch en spannend, maar het is maar werk. Van nabij weet ik hoe vervelend het is om een burn-out te krijgen. Dus ik probeer een luisterend oor te hebben en om te kijken naar collega’s. Het rondje ‘hoe gaat het met iedereen’ moet wat mij betreft de meeste tijd krijgen in een overleg, want daar komen de verhalen naar boven. Dat kan net het verschil maken als het gaat om mentale veiligheid, terwijl we met z’n allen in een sneltrein zitten. En het maakt ook verschil voor de harde veiligheid, trouwens. Als mensen zich niet oké voelen, doen ze ook sneller dingen die niet oké zijn. Ik probeer hierin een voorbeeld te zijn, en ik hoop dat anderen dat zien en overnemen.’

Heb jij specifieke dingen die je wilt bereiken in je vak?
‘Ik ben nu vooral nog aan het nagenieten van het feit dat ik mijn diploma heb gehaald. Zo’n deeltijdprogramma is best zwaar, in de combi met werken. Ik ben er trots op dat het gelukt is. Aan dat doorzettingsvermogen heb ik ook veel in mijn werk. Het leuke aan een deeltijdopleiding is dat je alles wat je leert meteen terugziet in de praktijk en direct kunt toepassen. Ik wil mijn kennis wel graag verder verbreden, een volgend doel zou een specialisatie kunnen zijn.’

Welke capaciteiten heb je als veiligheidskundige nodig, denk jij?
‘Je moet flexibel zijn, stressbestendig, integer, reflecterend vermogen hebben en een lange adem en communicatief sterk zijn. Ook als je het ergens niet mee eens bent, moet je dat durven zeggen. Ik krijg jeuk van: ‘We doen het altijd al zo.’ Dus ik vind het leuk om daar een beetje in te porren. Waaróm doen jullie het altijd al zo? Je moet kunnen analyseren, en een helikopter-view hebben. Wat is er aan de hand en wat speelt er echt? Zit iedereen die mee moet denken aan tafel?
Zelf heb ik het meest aan mijn reflecterend vermogen. Toen ik nog maatschappelijk werker was, is dat erin geramd. Ik probeer nu ook altijd te reflecteren op wat ik doe. Hoe staan we ervoor en waar kan het nog beter?’

Welke aanbevelingen heb je voor vakgenoten?
‘Blijf aan je netwerk bouwen. Hoe lang je ook in het vak zit, er is altijd wel iemand die je misschien nog eens nodig hebt. LinkedIn is vaak een goudmijn. Dat geldt ook voor vakbeurzen en congressen. Je bent nooit uitgeleerd. Zelf luister ik daarom graag naar podcasts. Zoals Napleiten, waarin een journalist en een strafrechtadvocaat met een gast praten over een zaak. Of Recht praten, van Royce de Vries en Annemiek van Spanje. Heel interessant.’

Wat is eigenlijk je stokpaard, Asle?
‘Veiligheid is mensenwerk. Je werkt met collega’s, vakgenoten, burgemeesters en criminelen. Dat maakt het vak mooi. En van mij mogen er echt meer vrouwen in het vak komen, daar wil ik voor pleiten. Ik denk dat vrouwen meer kijken naar de mens achter de casus. Dat is zeker belangrijk omdat, als je kijkt naar de openbare orde, steeds meer GGZ-problematiek een rol speelt. Vrouwen brengen andere kwaliteiten mee die het vak ten goede komen. Wat meer zachtheid. Dat kunnen we goed gebruiken. In ons vak en in ons land.’