Misschien is Maarten Hulshorst wel de meest verse veiligheidskundige ooit, in deze rubriek. Hij rondde in de zomer zijn studie Integrale Veiligheidskunde af, die hij volgde naast zijn werk als HSE-coördinator bij Verwater. Dat was een klus, maar het resultaat mag er zijn. De integrale blik die hij ontwikkelde tijdens zijn studie helpt hem in het dagelijks werk. Waarbij hij vraagstukken graag in breder perspectief plaatst en kiest voor samenwerking die leidt tot gedragen oplossingen.

Biografie

Maarten Hulshorst (Den Haag, 2000) deed na de havo een beveiligingsopleiding. Hij ging meteen aan het werk. In 2020 startte hij als stagiair bij beveiligingsbedrijf Securo. Gedurende een jaar of vier werkte hij als ZZP’er voor verschillende beveiligingsbedrijven. Ook werkte hij in de evenementenbeveiliging.
Hij startte in 2021 met de opleiding Integrale Veiligheidskunde in deeltijd. Een brede opleiding, waarbij hij kennis opdeed over bijvoorbeeld terrorisme, informatiebeveiliging, arbeidsveiligheid en ruimtelijke ordening.
Eind 2023 begon hij in een gemechaniseerd distributiecentrum voor Jumbo als Health and Safety medewerker. Hij kreeg te maken met RI&E’s, ongevalsonderzoeken en arbeidsveiligheid. In 2025 maakte hij de overstap naar een fulltime baan bij Verwater, specialist in tanks voor de petrochemische sector.
Hulshorst en zijn vriendin behoren tot de gelukkige starters die een huis konden kopen, al staat het bijna in Zeeland. Een gevelsteen wijst aan tot hoever het water kwam, in 1953. ‘Noem het maar geen historisch erfgoed, dan mogen we de kozijnen niet meer vervangen.’ In zijn nieuwe omgeving is hij op zoek naar een vereniging waar hij vechtsport kan beoefenen; hij is ervaren in Krav Maga en gaat nu kijken of Thaiboxen wat voor hem is.

Wat doe jij als HSE-coördinator bij Verwater?

‘Mijn studie heb ik nét afgerond, ik ben nog vrij ‘groen’ binnen het veiligheidsvak. Verwater is een specialist in de petrochemische sector. Wij verrichten civiele werkzaamheden en onderhoud aan opslagtanks. Hierbij komen veel hoog-risico-activiteiten kijken, zoals las- en slijpwerk, werkzaamheden op hoogte en vijzelwerk. Ik ondersteun het projectteam door werkplekinspecties uit te voeren, relevante voorlichtingen te faciliteren, het naleven van vergunningen te checken, ongevalsonderzoeken uit te voeren en gevraagde of ongevraagde adviezen te geven. Ook ben ik het koppelstuk tussen het hoofdkantoor en enkele projecten op het gebied van veiligheid. Het opleveren van projecten gebeurt bij ons aan de lopende band; projectleiders hebben niet altijd tijd voor innovatie op het gebied van veiligheid. Ik pak dat graag op, samen met specialisten. Het is prachtig werk, dat een balans biedt tussen kantoor- en mensenwerk, waardoor ik voldoende afwisseling ervaar.’

Vanwaar jouw fascinatie met de veiligheid?

‘Ik ben de veiligheidswereld ingerold vanuit de beveiliging. Vervolgens ben ik me steeds verder gaan ontwikkelen, mede doordat ik zag dat er veel vraag en groeimogelijkheden binnen dit vakgebied zijn. Wat mij aanspreekt, is dat veiligheid een breed werkveld is, waarin geen dag hetzelfde is.
In mijn huidige functie ben ik elke dag bezig met uiteenlopende onderwerpen. Daarbij krijg ik te maken met een grote variatie aan regels, normen en praktijksituaties die ik telkens opnieuw moet afwegen.
Wat mij daarnaast echt motiveert, is dat je in het veiligheidsveld een concreet en positief verschil kunt maken voor je collega’s. Door bewustwording te creëren en risico’s bespreekbaar te maken, kun je direct bijdragen aan een veilige werkomgeving waarin mensen gezond en veilig hun werk kunnen uitvoeren. Daarnaast ben ik van nature nieuwsgierig en vind ik het interessant om niet alleen te begrijpen wat er gebeurt, maar ook waarom. Juist de combinatie van praktijkgericht werken in het veld en het toepassen van kennis en analyse maakt het werk voor mij uitdagend en aantrekkelijk.’ 

Hoe kwam je erbij om de studie Integrale Veiligheidskunde te gaan doen?

‘Na de havo had ik geen idee welke carrièrerichting ik op wilde, daarom koos ik voor de mbo-opleiding Beveiligingscoördinator. Het is een willekeurige keuze die heel gelukkig voor mij heeft uitgepakt. Een schot in de roos. Tijdens mijn werk als beveiliger raakte ik snel geïnteresseerd in het hoe en waarom van bepaalde keuzes en maatregelen om de veiligheid van personen, eigendommen en bedrijfsvoering te borgen. Verder ben ik te onrustig van aard om enkel beleid en instructies te volgen, rondes te lopen of beelden uit te kijken.
Integrale Veiligheidskunde was voor mij een logische volgende stap.’

Wat wilde je bereiken met de opleiding?

‘Precies wat ik nu heb: een leuke, diverse baan met doorgroeimogelijkheden. En verder wil ik natuurlijk de organisaties waar ik voor of mee werk helpen structureel veilig te werken. Hoewel ik niet de illusie heb de wereld te kunnen veranderen, streef ik er wel naar dat mijn inzet bijdraagt aan het structureel veilig en gezond thuiskomen van mijzelf en mijn collega’s aan het einde van elke werkdag. Als door mijn toedoen ook maar één collega meer gezond en veilig thuiskomt heb ik al verschil gemaakt.’

Hoe was het om als praktijkman weer de schoolbanken in te gaan?

‘Zwaar. Ik moest werken tijdens mijn studie mede omdat ik tot de pechgeneratie behoor; ik kreeg geen basisbeurs en moest mijn opleiding zelf betalen. Ik ben blij dat het voor toekomstige generaties studenten beter is geregeld!
Een voordeel is dat ik in mijn deeltijdklas een aantal geweldige politieprofessionals heb ontmoet. Zo kwam ik terecht op plekken waar je normaal niet snel komt, en heb ik veel kunnen leren vanuit hun perspectief. Als ik het opnieuw zou mogen doen, zou ik dus weer voor deze route kiezen. De studie heeft mij als professional gevormd, en hield me ook lekker van de straat.’

Je hebt nu verstand van security en van safety. Hoe combineer je die met elkaar?

‘In mijn huidige rol komt security voornamelijk terug in de basiszaken die vanuit mijn eerdere ervaring zijn blijven hangen. Denk bijvoorbeeld aan het aanspreken van collega’s op het vergrendelen van hun computer, alert zijn op afwijkend of verdacht gedrag en het zorgvuldig omgaan met situaties rondom uitdiensttreding van medewerkers. De meer gespecialiseerde sitebeveiliging laat ik bewust over aan de beveiligingsprofessionals.
Vanuit de integraal veiligheidskundige benadering bekijk ik veiligheidsvraagstukken niet geïsoleerd, maar ik plaats ze in een breder perspectief. In de praktijk betekent dit dat ik problemen niet alleen lokaal en vanuit één discipline benader, maar juist actief de samenwerking opzoek met verschillende stakeholders. Door anderen te betrekken, creëer je draagvlak en voorkom je eenzijdige oplossingen of tunnelvisie. Daarnaast kijk ik bewust buiten mijn eigen vakgebied om tot betere en meer gedragen oplossingen te komen. Een concreet voorbeeld hiervan is een situatie waarin een veiligheidskundige instructies opstelt zonder de uitvoerende medewerkers te betrekken. Dit leidt in de praktijk vaak tot beperkte acceptatie of toepasbaarheid. Bij incidenten of veiligheidsvraagstukken probeer ik het gesprek zo breed mogelijk te voeren, verschillende perspectieven op te halen en samen tot een oplossing te komen. Op die manier zorg je dat maatregelen niet alleen theoretisch kloppen, maar ook praktisch uitvoerbaar zijn en gedragen worden door de mensen op de werkvloer. Ik kijk trouwens ook buiten Verwater naar samenwerkingen en oplossingen. De kennis van externe specialisten is voor ons ook waardevol.’

Welke capaciteiten heb je als veiligheidskundige nodig, denk je?

‘Het veiligheidskundige vakgebied is breed en divers. Hierdoor verschillen de benodigde capaciteiten per rol en werkveld. Wat naar mijn mening echter voor iedere veiligheidskundige essentieel is, is het vermogen tot kritisch denken. Dit betekent niet het leveren van kritiek op zich, maar het kunnen onderscheiden van hoofd- en bijzaken en het beoordelen van de relevantie en betrouwbaarheid van informatie. Waar komen je bronnen vandaan, hoe valide zijn ze?
Daarnaast is het belangrijk om kritisch te zijn op de keuzes die je maakt: welke risico’s pak je op, welke escalatie is gerechtvaardigd en waar ligt de prioriteit? Ook zelfreflectie speelt hierin een belangrijke rol. Blijven de getroffen maatregelen het beoogde effect behalen of worden er maatregelen ingevoerd uit automatisme of vanwege de zogenoemde regelreflex?’

Hoe kijk jij naar ‘de toestand in de wereld’ vanuit jouw vakgebied? 

‘Door mijn opleiding ben ik anders gaan kijken naar de wereld. Ik heb me bijvoorbeeld verdiept in criminologie en in sociale veiligheid. Ik kan mijn kennis toepassen op wat ik om me heen zie, en wat er langskomt in het nieuws. De toestand in de wereld voelt voor mij momenteel vrij onrustig en complex. Er speelt van alles tegelijk: de oorlog tussen Oekraïne en Rusland, de spanningen tussen Israël, de Verenigde Staten en Iran, maar ook onderwerpen als klimaat, stikstof en migratie vanuit derdewereldlanden naar Europa. En ontwikkelingen zoals de terugkeer van de wolf in Nederland, en de nasleep van de coronapandemie.
Wat mij daarin vooral opvalt is dat vrijwel alles meteen politiek wordt gemaakt. Mensen hebben vaak een sterke mening en als je daar niet in meegaat, lijk je automatisch in het ‘andere kamp’ te zitten. Het voelt alsof veel discussies worden teruggebracht tot links of rechts, terwijl de werkelijkheid vaak een stuk genuanceerder is. Die zwart-wit benadering, ook gevoed door uitspraken vanuit de politiek, zorgt er in mijn ogen voor dat de samenleving steeds meer polariseert. Je ziet ook terug dat instanties zoals de NCTV daar onderzoek naar doen vanwege zorgen over mogelijke extremere standpunten.
Polarisatie zelf is niet nieuw. Wat wel nieuw is, is dat sociale media de polarisatie lijken te versterken door algoritmes die je vooral bevestigen in je eigen beeld. Ik lig hier niet echt wakker van, maar het stoort me wel. Vooral dat we als samenleving steeds meer tegenover elkaar lijken te staan en dat er minder ruimte is om gewoon het gesprek aan te gaan en naar elkaar te luisteren. Dat baart me misschien nog wel meer zorgen dan de onderwerpen zelf.’

Welk boek ligt er op je nachtkastje? Wat moeten we allemaal lezen en waarom?

‘Op dit moment lees ik minder dan ik zou willen, met uitzondering van literatuur voor mijn opleiding en werk. Een interessant boek dat ik iedereen zou aanraden is Social Engineering: The Art of Human Hacking van Chris Hadnagy.
In begrijpelijke taal laat dit boek zien hoe groot het risico van social engineering en Open Source Intelligence (OSINT) tegenwoordig is. Social engineering richt zich op het manipuleren van mensen om vertrouwelijke informatie prijs te geven of bepaalde handelingen uit te voeren. OSINT gaat over het verzamelen van informatie uit openbare bronnen zoals social media, bedrijfswebsites of nieuwsartikelen. Op zichzelf zijn dit geen schadelijke technieken, maar in de verkeerde handen worden ze gebruikt voor bijvoorbeeld phishing, scams en in extreme gevallen zelfs het binnendringen van beveiligde locaties.
Wat ik sterk vind aan het boek, is dat het laat zien hoe toegankelijk dit soort informatie is geworden. Doordat er steeds meer data openbaar beschikbaar is, worden aanvallen steeds persoonlijker en moeilijker te herkennen. En doordat automatisering van processen steeds vaker wordt toegepast, en AI-technieken automatisering steeds schaalbaarder maken, ligt het risico allang niet meer alleen bij IT- of securityspecialisten maar bij iedereen die met een computer en internet werkt. En dat is tegenwoordig vrijwel iedereen.’

Wat is eigenlijk je stokpaard, Maarten?

‘Wat ik in columns over veiligheidskunde vaak zie, is een sterke focus op wat een veiligheidskundige moet kunnen en hoe híj of zíj de veiligheid verbetert. Maar veiligheid is geen kunstje van één persoon, althans niet als je een structurele verbetering wilt implementeren in plaats van ‘pleisters plakken.’ Door juist de stakeholders of specialisten vroegtijdig te betrekken, kun je door bewustwording en draagvlak te stimuleren structurele veranderingen beter verankeren binnen de organisatie. Daarbij kan hun input ervoor zorgen dat wat op papier staat ook daadwerkelijk uitvoerbaar en effectief is.
Mijn stokpaardje is daarom: wees een verbinder, geen oplosser, en vertrouw ook op informatie die je kunt krijgen van de mensen die het werk uitvoeren of aansturen.’